Usługi zewnętrzne na twojej stronie: co i kiedy się ładuje
Wiele stron ładuje części swoich podstron z serwerów innych firm. Ten poradnik wyjaśnia, jakie usługi są typowe, dlaczego ważne jest, czy ładują się przed zgodą, czy po niej, jak sprawdzić, co ładuje twoja strona, i jakie są alternatywy.
Czym jest usługa zewnętrzna
Usługa zewnętrzna to wszystko, co twoja strona ładuje z serwera, który nie należy do ciebie. W kodzie strony jest adres, a przeglądarka odwiedzającego pobiera plik bezpośrednio z tego serwera: czcionkę, skrypt, odtwarzacz wideo, mapę, okno czatu. Aby to zrobić, przeglądarka musi połączyć się z obcym serwerem. Dlatego ten serwer otrzymuje adres IP odwiedzającego i zwykle także adres twojej strony. Niektóre usługi ustawiają też lub odczytują w przeglądarce pliki cookie albo podobne dane.
Typowe usługi
Lista nie jest pełna. Menedżery tagów to szczególny przypadek: to jeden skrypt, ale może wczytać wiele kolejnych usług, których nie widać w HTML. Także narzędzia do zgód są często same usługami zewnętrznymi.
Dlaczego moment ładowania ma znaczenie
Wszystko, co jest w HTML twojej strony, ładuje się od razu po jej otwarciu, zanim odwiedzający cokolwiek kliknie w banerze cookie. Po wyborze dochodzą tylko usługi, które strona wstrzymała. Schemat pokazuje kolejność.
Co mówią przepisy
- UE: zgodnie z art. 5 ust. 3 dyrektywy 2002/58/WE (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) przechowywanie informacji w urządzeniu końcowym użytkownika lub dostęp do informacji już tam przechowywanych jest dozwolone tylko wtedy, gdy użytkownik wyraził zgodę po otrzymaniu jasnych i wyczerpujących informacji. Wyjątki: jedynym celem jest transmisja komunikatu albo jest to ściśle niezbędne do świadczenia usługi, której użytkownik wyraźnie zażądał.
- Niemcy: § 25 TDDDG ma taką samą budowę. Przechowywanie i dostęp są dozwolone tylko za zgodą wyrażoną na podstawie jasnych i wyczerpujących informacji, a informacja i zgoda podlegają RODO. Oba wyjątki są w ust. 2.
- Polska: art. 399 ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. – Prawo komunikacji elektronicznej wymaga, aby użytkownik został uprzednio poinformowany, między innymi o celu, i wyraził zgodę. Nie stosuje się tego, gdy przechowywanie lub dostęp są konieczne do transmisji komunikatu albo do świadczenia usługi, której żąda użytkownik. Ustawa sama wskazuje, że wdraża dyrektywę 2002/58/WE.
- RODO: motyw 30 wymienia adresy IP i identyfikatory plików cookie jako przykłady identyfikatorów internetowych, które mogą zostać przypisane osobom fizycznym. Identyfikator internetowy to jeden z przykładów w definicji danych osobowych w art. 4 pkt 1.
Jak sprawdzić, co ładuje twoja strona
- 1Otwórz swoją stronę w oknie prywatnym, aby nie była zapisana żadna wcześniejsza zgoda. Nie klikaj jeszcze banera cookie.
- 2Otwórz narzędzia deweloperskie przeglądarki i przejdź do karty „Sieć”. Odśwież stronę. Każde żądanie pojawi się razem z serwerem, do którego trafiło.
- 3Posortuj lub przefiltruj listę według domeny. Każdy serwer spoza twojej domeny to usługa zewnętrzna. Zapisz usługę, rodzaj pliku i to, czy pojawia się już przed twoim wyborem w banerze.
- 4Otwórz kartę „Aplikacja” lub „Pamięć”. Zobaczysz tam, jakie pliki cookie i wpisy w pamięci istnieją przed twoim wyborem.
- 5Odrzuć wszystko w banerze, odśwież stronę i porównaj. Potem zaakceptuj wszystko i porównaj ponownie. Usługom, które pojawiają się przed jakimkolwiek wyborem albo po odrzuceniu, przyjrzyj się dokładniej.
- 6Powtórz to dla głównych rodzajów podstron: strony głównej, strony produktu lub artykułu, formularza kontaktowego i stron z filmami lub mapami.
Co widzi skanowanie statyczne, a czego nie
- Skrypty, arkusze stylów, czcionki, ramki i obrazy wskazane w HTML
- Wskazówki preconnect i preload do obcych serwerów
- Kod wstrzymany atrybutem zgody
- Znane narzędzia do zgód w kodzie strony
- Usługi, które skrypt lub menedżer tagów wczytuje później
- Czcionki i pliki, które wczytuje zewnętrzny plik CSS
- Czy narzędzie do zgód naprawdę uwalnia go dopiero po zgodzie
- Pliki cookie i wpisy w pamięci przeglądarki
Skanowanie statyczne czyta HTML, który wysyła twój serwer. Jest szybkie i łatwo je powtórzyć, dlatego dobrze nadaje się na pierwsze spojrzenie i na kontrolę po każdej zmianie. Resztę pokazuje test w przeglądarce.
Alternatywy, które ładują mniej
- Czcionki: umieść pliki czcionek na własnym serwerze, zamiast ładować je z serwisu z czcionkami. Najpierw sprawdź licencję czcionki. Nie zapomnij o czcionkach, które ładuje motyw, wtyczka albo plik CSS.
- Filmy i mapy: stosuj ładowanie po kliknięciu. Strona najpierw pokazuje obraz podglądu z twojego serwera i krótką informację. Odtwarzacz lub mapa ładują się dopiero wtedy, gdy odwiedzający kliknie. Także adres wideo w trybie ochrony prywatności ładuje pliki z serwerów dostawcy wideo.
- Czat: ładuj okno czatu dopiero wtedy, gdy odwiedzający je otworzy, albo zamiast tego udostępnij formularz kontaktowy na własnym serwerze.
- Skrypty i biblioteki z CDN: umieść ich kopię na własnym serwerze. Jeśli z dobrych powodów zostajesz przy CDN, traktuj go jak każdą inną usługę zewnętrzną.
- Analityka: narzędzie działające na twoim własnym serwerze nie jest technicznie usługą zewnętrzną. Jakie dane zbiera i czy potrzebujesz zgody, i tak musisz sprawdzić.
Praca z Do4U
Sprawdzanie usług zewnętrznych pokazuje, z jakimi zewnętrznymi serwerami łączy się strona i jakie usługi za nimi stoją. Podajesz adres strony albo wklejasz jej HTML. Do4U czyta HTML, który wysyła serwer, i znajduje zewnętrzne serwery w skryptach, arkuszach stylów, wskazówkach preconnect i preload, obrazach, ramkach, filmach, formularzach, znacznikach meta i w kodzie strony. Każdy porównuje z listą znanych usług i firmą, która za nimi stoi, i pokazuje, jak jest wdrożony: ładowany od razu, połączony z wyprzedzeniem, w kodzie strony albo wstrzymany do zgody. Zobaczysz też, czy na stronie jest znane narzędzie do zgód. Sprawdzanie działa bez AI i jest darmowe. Nie uruchamia JavaScriptu, dlatego dla usług, które skrypty wczytują później, dodaj test w przeglądarce.
Do4U znajduje wskazówki, a ty sprawdzasz i decydujesz. Wynik nie mówi, czy dana usługa jest dozwolona.
Źródła
- Niemcy: § 25 TDDDG (ochrona prywatności w urządzeniach końcowych), tekst po niemiecku, gesetze-im-internet.de (www.gesetze-im-internet.de)
- UE: dyrektywa 2002/58/WE (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej), tekst skonsolidowany z 19 grudnia 2009 r., art. 5 ust. 3, EUR-Lex (eur-lex.europa.eu)
- Ustawa z dnia 12 lipca 2024 r. – Prawo komunikacji elektronicznej (Dz.U. 2024 poz. 1221), art. 399, eli.gov.pl (eli.gov.pl)
- UE: rozporządzenie (UE) 2016/679 (RODO), art. 4 pkt 1 i motyw 30, EUR-Lex (eur-lex.europa.eu)