Μετάφραση του ιστότοπού σου: URL, hreflang και έλεγχος

Μία διεύθυνση ανά γλώσσα

Δώσε σε κάθε γλωσσική έκδοση μιας σελίδας δικό της URL, για παράδειγμα example.com/de/ και example.com/pl/. Η Google προτείνει χωριστά URL αντί να αλλάζει η γλώσσα στην ίδια διεύθυνση μέσω cookies ή ρυθμίσεων του προγράμματος περιήγησης. Υποφάκελοι, υποτομείς ή εθνικά domain λειτουργούν όλα· παράμετροι URL όπως ?lang=de δεν συνιστώνται. Η Google καταλαβαίνει τη γλώσσα μιας σελίδας από το ορατό περιεχόμενό της, οπότε κράτα το κείμενο και την πλοήγηση μιας σελίδας σε μία γλώσσα.

hreflang: σύνδεσε τις εκδόσεις

Με το hreflang λες στις μηχανές αναζήτησης ποιες σελίδες ανήκουν μαζί: με στοιχεία link στο head της σελίδας, με μια κεφαλίδα HTTP ή με το sitemap. Για τη Google οι τρεις τρόποι είναι ισοδύναμοι, οπότε αρκεί ένας. Ένα παράδειγμα για μια σελίδα στα αγγλικά, τα γερμανικά και τα πολωνικά:

<link rel="alternate" hreflang="en" href="https://example.com/en/prices/" />
<link rel="alternate" hreflang="de" href="https://example.com/de/preise/" />
<link rel="alternate" hreflang="pl" href="https://example.com/pl/ceny/" />
<link rel="alternate" hreflang="x-default" href="https://example.com/en/prices/" />

• Το ίδιο μπλοκ μπαίνει και στις τρεις σελίδες. Κάθε έκδοση αναφέρει τον εαυτό της και όλες τις άλλες· αν η B δεν παραπέμπει πίσω στην A, η Google αγνοεί τις ετικέτες.
• Χρησιμοποίησε πλήρεις διευθύνσεις με https://, όχι μόνο /de/preise/.
• Ο κωδικός γλώσσας ακολουθεί το ISO 639-1 (de, pl), προαιρετικά με μια περιοχή κατά ISO 3166-1 Alpha 2, όπως de-AT. Ένας κωδικός χώρας μόνος του δεν είναι έγκυρος.
• Το x-default ορίζει τη σελίδα για επισκέπτες των οποίων η γλώσσα δεν ταιριάζει με καμία από τις εκδόσεις σου. Η Google το σχεδίασε για σελίδες επιλογής γλώσσας· πολλοί ιστότοποι χρησιμοποιούν την κύρια έκδοσή τους.

Το χαρακτηριστικό lang

Όρισε τη γλώσσα της σελίδας στο στοιχείο html, για παράδειγμα lang="en". Ένα απόσπασμα σε άλλη γλώσσα παίρνει δικό του χαρακτηριστικό lang στο στοιχείο γύρω του. Σύμφωνα με το W3C, η εκφώνηση, η μετατροπή σε braille, οι ορθογραφικοί έλεγχοι, η επιλογή γραμματοσειράς και ο συλλαβισμός χρησιμοποιούν αυτή την πληροφορία. Η Google, από την άλλη, γράφει ότι δεν χρησιμοποιεί το hreflang ή το χαρακτηριστικό lang για να εντοπίσει τη γλώσσα μιας σελίδας. Άρα το χαρακτηριστικό εξυπηρετεί τα προγράμματα περιήγησης και τις υποστηρικτικές τεχνολογίες, και το ορατό κείμενο πρέπει να είναι στη σωστή γλώσσα.

Τι δεν πρέπει να μεταφράζεται

• Ετικέτες και χαρακτηριστικά HTML: ένα μεταφρασμένο όνομα class ή href χαλάει τη διάταξη ή τον σύνδεσμο.
• Placeholders όπως {name}, {{count}}, %s ή %1$d. Μένουν ακριβώς όπως είναι και εμφανίζονται ακριβώς μία φορά.
• URL, ονόματα αρχείων, διευθύνσεις email, κώδικας και shortcodes όπως [contact-form].
• Κλειδιά σε αρχεία γλώσσας, όπως checkout.button.pay. Μεταφράζονται μόνο οι τιμές.
• Ονόματα επωνυμιών και προϊόντων, εκτός αν έχεις επιλέξει σκόπιμα ένα τοπικό όνομα.

Αρχεία γλώσσας: .po, JSON και XLIFF

Οι εφαρμογές, τα θέματα και τα πρόσθετα κρατούν τα κείμενά τους σε αρχεία γλώσσας. Στα αρχεία gettext .po κάθε καταχώριση έχει ένα msgid (την πηγή) και ένα msgstr (τη μετάφραση)· η κεφαλίδα Plural-Forms λέει πόσους τύπους πληθυντικού έχει η γλώσσα. Τα πολωνικά χρειάζονται τρεις, τα αγγλικά δύο. Στα αρχεία i18n JSON τα κλειδιά μένουν και αλλάζουν μόνο οι τιμές. Το XLIFF κρατά πηγή και στόχο δίπλα δίπλα, με ids και σημειώσεις που πρέπει να μείνουν.

Ένα γλωσσάριο για όρους επωνυμίας και προϊόντων

Πριν από την πρώτη μετάφραση, αποφάσισε ποιοι όροι μένουν όπως είναι (ονόματα επωνυμίας, προϊόντων και πακέτων) και ποιοι παίρνουν πάντα την ίδια μετάφραση. Πρόσθεσε και τον τρόπο προσφώνησης: du ή Sie στα γερμανικά, ty ή Pan/Pani στα πολωνικά. Έτσι τα κουμπιά, οι σελίδες προϊόντων και τα email μένουν συνεπή.

Μηχανική μετάφραση: ένα προσχέδιο, μετά ένας φυσικός ομιλητής

Η μηχανική μετάφραση σου δίνει ένα γρήγορο πρώτο προσχέδιο, όχι ένα τελικό κείμενο. Οι πολιτικές της Google για το spam αναφέρουν ως ένα παράδειγμα κατάχρησης περιεχομένου σε κλίμακα το αντιγραμμένο περιεχόμενο που μετατρέπεται σε πολλές σελίδες με αυτόματη μετάφραση, με μικρή αξία για τους χρήστες. Το πρόβλημα εκεί είναι οι μαζικά παραγόμενες σελίδες χωρίς αξία, όχι η μετάφραση καθαυτή. Η Google γράφει επίσης ότι η μετάφραση μόνο του μενού και του υποσέλιδου, ενώ το κύριο περιεχόμενο μένει σε μία γλώσσα, δημιουργεί κακή εμπειρία. Προγραμμάτισε έναν έλεγχο από φυσικό ομιλητή:

1. 1Διάβασε το κείμενο πάνω στη σελίδα, όχι μόνο σε έναν πίνακα. Το πλαίσιο αλλάζει το νόημα.
2. 2Έλεγξε αριθμούς, ημερομηνίες, τιμές, μονάδες και στοιχεία επικοινωνίας.
3. 3Έλεγξε τους όρους του γλωσσαρίου και τον τρόπο προσφώνησης.
4. 4Έλεγξε τα σύντομα κείμενα: κουμπιά, στοιχεία μενού και μηνύματα σφάλματος συχνά μεγαλώνουν ή γίνονται διφορούμενα.

Μην ανακατευθύνεις τους επισκέπτες αυτόματα

Η Google συμβουλεύει να αποφεύγονται οι αυτόματες ανακατευθύνσεις με βάση την υποτιθέμενη γλώσσα ή τοποθεσία ενός επισκέπτη, όπως τη διεύθυνση IP ή τη γλώσσα του προγράμματος περιήγησης: μπορεί να εμποδίζουν ανθρώπους και μηχανές αναζήτησης να δουν όλες τις εκδόσεις. Βάλε σε κάθε σελίδα έναν ορατό επιλογέα γλώσσας που οδηγεί στην ίδια σελίδα στις άλλες γλώσσες, και άφησε τους ανθρώπους να διαλέξουν.

Δούλεψε με το Do4U

Η «Μετάφραση HTML» κρατά αμετάβλητες τις ετικέτες, τους συνδέσμους, τα χαρακτηριστικά και τα placeholders και μετά ελέγχει τη δομή· το γλωσσάριο του λογαριασμού σου κρατά τα ονόματα επωνυμίας και προϊόντων όπως τα θέλεις. Το εργαλείο «Αρχεία γλώσσας» κάνει το ίδιο για αρχεία .po, JSON και XLIFF και δημιουργεί τους τύπους πληθυντικού της γλώσσας στόχου. Το εργαλείο «Μετάφραση» χειρίζεται απλό κείμενο και καταγράφει τα ασαφή σημεία ως σημειώσεις.

Το Do4U φτιάχνει το προσχέδιο, εσύ ελέγχεις και αποφασίζεις. Δώσ’ το σε έναν φυσικό ομιλητή να το διαβάσει πριν το δημοσιεύσεις. Μια μετάφραση δεν είναι υπόσχεση για περισσότερους επισκέπτες.